Zarówno Epiktet, jak i Immanuel Kant uważają, że szczęście nie bierze się z dóbr zewnętrznych względem jednostki i nie jest następstwem na przykład bogactwa, sławy czy przyjemności, ale wiąże się z wypracowaniem przez człowieka odpowiedniego nastawienia i charakteru moralnego, a przede wszystkim panowania nad sobą, swoimi czynami i swoim nastawieniem (tj. z osiągnięcia wolności wewnętrznej). Zdaniem Epikteta i Kanta, szczęście może być jak gdyby skutkiem ubocznym postępowania moralnie godziwego.