Zadanie ma (częściowo) charakter indywidualny, bo wiąże się z potrzebą wyrażenia własnej opinii. Stąd proponowane rozwiązanie może zawierać jedynie przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego sformułowania odpowiedzi:

W rozdziale, do którego odnosi się zadanie, opisano dwie postawy etyczne wywodzące się z filozofii starożytnej:

1) epikurejską,

2) stoicką.

Motywem przewodnim rozdziału, nawiązującym, z jednej strony, do etyki epikurejskiej, a z drugiej strony, do etyki stoickiej, stały się opisy postaci z filmu Wernera Herzoga pt. Krzyk kamienia. Martin wydaje się bliższy postawie epikurejskiej, albowiem podąża głównie za przyjemnością, którą rozumie jako poszukiwanie emocji i mocnych wrażeń. Bliższy postawie stoickiej zdaje się natomiast Roccia - rozważny, skłonny do kontemplacji, powstrzymujący emocje i kontrolujący własne namiętności.

Warto przy tym zauważyć, że hedonizm Martina nie odpowiada w pełni wzorom epikurejskim. Epikurejczycy uważali, że drogą do szczęścia jest przyjemność, ale jednocześnie zalecali rozumną kontrolę przyjemności i unikanie trudnych do osiągnięcia, nienaturalnych i niekoniecznych dla człowieka, nazbyt wyrafinowanych uciech, które w dłuższej perspektywie mogą wywołać u jednostki więcej szkody niż pożytku. Tymczasem Martin podąża za sławą, ekstremalnymi doznaniami i przyjemnościami zasadniczo dla człowieka niekoniecznymi, bez których można się obyć, żyjąc mimo to szczęśliwie.

Rozstrzygnięcie, która z postaw opisanych w rozdziale jest właściwsza, tzn. wzorowana na epikureizmie, czy na stoicyzmie, jest kwestią indywidualnej oceny. Każdy powinien samodzielnie zadecydować, którą uważa za lepszą. Dlatego poniżej można jedynie opisać główne założenia, z jednej strony epikureizmu, a z drugiej strony - stoicyzmu.

(a)

Epikureizm to filozofia, która została zainicjowana przez Epikura w starożytnej Grecji. Główne założenia epikureizmu skupiają się na osiągnięciu szczęścia i unikaniu cierpienia poprzez maksymalizację przyjemności i minimalizację bólu. Epikurejczycy uważali, że przyjemność umysłowa jest ważniejsza od przyjemności cielesnej i zachęcali do umiarkowanego życia, unikania nadmiernych pragnień i unikania lęków związanych między innymi z wiarą w ingerencję bogów w ludzkie życie i śmiercią (która, ich zdaniem, nie dotyczy człowieka, bo wraz z nią kończy się wszelkie świadome doświadczenie jednostki). Uznawali, że szczęście można zdobyć dzięki niewielkim, łatwo dostępnym przyjemnościom, które są dla człowieka naturalne, a pozytywna jest już sama nieobecność bólu.

(b)

Stoicyzm to filozofia, która rozwijała się w starożytnym Rzymie, ale jej korzenie sięgają greckiego antyku. Główne założenia stoicyzmu koncentrują się na osiągnięciu wewnętrznej równowagi i spokoju poprzez akceptację nieuniknionych wydarzeń i kontrolowanie swoich reakcji emocjonalnych. Stoicy zachęcali do życia zgodnie z naturą, dbania o cnoty moralne, i bycia niezależnym emocjonalnie od zmiennych okoliczności życiowych. Kładli nacisk na wzbogacanie życia wewnętrznego jednostki, przy jednoczesnym unikaniu pogoni za tym, co nietrwałe i przemijające.