Anaksagoras, filozof przedsokratejski, głosił koncepcję zarodków (nasion) jako podstawowych elementów rzeczywistości. Później Arystoteles określał owe elementy jako homoiomerie (czyli „rzeczy o podobnych własnościach”). Anaksagoras uważał, że świat składa się z nieskończonej liczby różnorodnych pierwiastków, które mieszają się w różnych proporcjach, tworząc wszystko, co istnieje. Kluczową rolę w tym procesie przypisywał nous (boskiemu umysłowi), który porządkuje i wprawia w ruch kosmos. Odrzucił mitologiczne wyjaśnienia zjawisk, tłumacząc je w sposób racjonalny. Jego teoria była krokiem w stronę naukowego rozumienia świata, a pojęcie nous wpłynęło na późniejsze filozofie, między innymi Platona i Arystotelesa.