Krytyka polega na pogłębionej ocenie, analizie i badaniu danej rzeczy, zjawiska czy procesu, względnie wartości jakiegoś zachowania lub przedmiotu. Ma na celu rzetelne wyeliminowanie błędów i zmierza do ustalenia prawdy, a także wdrożenia mechanizmów poprawiających daną sferę życia. Zasadniczo krytyka wiedzie do dobra i udoskonalania czegoś.

Krytykanctwo jest natomiast błędnym zastosowaniem krytyki. Zwykle nie zawiera ono propozycji pozytywnych rozwiązań, a zamiast tego skupia się na poniżeniu kogoś lub obwinieniu za coś. Konstruktywna krytyka wskazuje zazwyczaj, co zrobić (i jak to zrobić), aby poprawić dany stan rzeczy. Krytykanctwo ogranicza się zaś do wygłoszenia negatywnych opinii, jednak bez rad i wskazówek, co należy uczynić, aby było lepiej.

Wydaje się, że krytyka jest uzasadniona zawsze wtedy, gdy podszyta jest dobrymi intencjami i zmierza do ustalenia prawdy oraz polepszenia danego stanu rzeczy. Oczywiście, krytyka, zwłaszcza jeśli jest przedstawiana w mediach, powinna mieć pewne granice. Nieprzekraczalną granicą krytyki powinien być szacunek dla drugiego człowieka. Krytyka nie powinna wszakże uderzać w osobową godność człowieka. Generalnie jednak powinna obowiązywać zasada swobodnej krytyki, gdyż merytoryczna i konstruktywna krytyka może rodzić pozytywne skutki. Wzbogaca poznanie ludzkie o nowe perspektywy i pozwala jednostkom wyrazić własne przekonania. W pewnych sytuacjach staje się motorem postępu technologicznego, naukowego, filozoficznego i społecznego.