Sokrates uchodzi za mędrca nie tylko dzięki samej treści poglądów, jakie głosił, ale też za sprawą tego, że starał się żyć w zgodzie ze swoimi przekonaniami moralnymi i koncepcjami etycznymi. W pamięci potomnych zapisała się śmierć Sokratesa, albowiem choć mógł salwować się ucieczką przed wykonaniem na nim kary śmierci, to zdecydował się pozostać w więzieniu i dochował wierności ateńskim prawom. Pokazał tym samym, że jest w stanie za swoje ideały zapłacić najwyższą cenę.

Omawianego myśliciela uznaje się za mędrca także dlatego, że był świadom swoich ograniczeń poznawczych. Z pokorą podchodził do swojej niewiedzy, mówiąc: „Wiem, że nic nie wiem”. Był jednak miłośnikiem mądrości, starając się do niej dążyć poprzez pogłębioną refleksję i samopoznanie. Za kluczowe uważał poznawanie własnego wnętrza, które okazuje się pomocne w osiąganiu tego, co zdaniem Sokratesa w życiu najcenniejsze, czyli cnoty i byciu dobrym moralnie człowiekiem. Według Sokratesa mądrość wiązała się więc przede wszystkim z umięjetnym rozpoznawaniem tego, co dobre i tego, co złe. Człowiek mądry i szczęśliwy, w opinii Sokratesa, to nie ten, który jest bogaty, sławny i opływający w luksusy, ale ten, który postępuje uczciwie i sprawiedliwie, który nie czyni czegoś wbrew cnocie i obiektywnemu dobru.