Zadanie 11.
W celu oznaczenia stężenia określonych jonów w roztworze należy strącić je całkowicie w postaci trudno rozpuszczalnego osadu, który po odsączeniu suszy się i praży do uzyskania stałej masy. Tę metodę stosuje się m.in. w oznaczaniu zawartości jonów żelaza(III) w badanej próbce.
W wyniku reakcji strącania jonów Fe3+ za pomocą nadmiaru jonów wodorotlenkowych z roztworu wydziela się uwodniony tlenek żelaza(III):
2Fe3+ + 6OH– → Fe2O3 ∙ 3H2O↓
Wyodrębniony ilościowo osad praży się w temperaturze ok. 1000 °C do uzyskania bezwodnego Fe2O3.
Na podstawie: J. Minczewski, Z. Marczenko, Chemia analityczna, Warszawa 2022.
Zadanie 11.1.
Aby oznaczyć stężenie jonów żelaza(III), z próbki roztworu o objętości 100 cm3 całkowicie strącono uwodniony tlenek żelaza(III). Osad wyodrębniono ilościowo, przeniesiono do tygla i prażono do uzyskania stałej masy tlenku żelaza(III), równej 0,040 g.
Oblicz stężenie molowe jonów żelaza(III) w badanym roztworze.
Odpowiedź: Stężenie jonów żelaza(III) w badanym roztworze wynosi 0,005 mol/dm3.
Wyjaśnienie:
Znając masę molową tlenku żelaza(III) (Fe2O3, M = 160 g/mol) wyznaczamy liczbę jego moli w próbce otrzymanej po wyprażeniu (o masie m = 0,04 g):
gdzie:
n - liczba moli,
m - masa,
M - masa molowa.
Zgodnie ze stechiometrią równania reakcji:
Z dwóch moli kationów Fe3+ powstaje 1 mol uwodnionego tlenku żelaza (gdzie dalej w wyniku prażenia powstaje 1 mol bezwodnego Fe2O3). Oznacza to że w roztworze początkowo znajdowała się dwukrotnie większa ilość tych kationów:
Znając objętość roztworu:
obliczamy stężenie molowe tych kationów w badanym roztworze:
gdzie:
cm - stężenie molowe,
n - liczba moli
V - objętość (w dm3).
Kamil Kwiatkowski
Nauczyciel chemii
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

