Stałe równowagi reakcji zgodnie z ich rosnącą wartością:   

$\underset{\text{najmniejsza wartosˊcˊ}}{C}\mathbf{A}\underset{\text{największa wartosˊcˊ}}{B}$  

Równanie reakcji A: 

$\text{H}{}_{\text{2}}\text{A}\text{s}{\mathrm{O}}_4^{\text{-}}+\text{H}{}_{\text{2}}\text{O}\rightleftarrows \text{H}\text{A}\text{s}{\mathrm{O}}_4^{2\text{-}}+\text{H}{}_{\text{3}}\text{O}{}^{\text{ +}}$  

 

Jon, który może pełnić wyłącznie funkcję kwasu Brønsteda:  $\text{H}{}_{\text{3}}\text{O}{}^{\text{ +}}$  

 

---

Wyjaśnienie: 

Wartości stałych równowagi kolejnych etapów dysocjacji kwasu wieloprotonowego są coraz mniejsze. 

We wzorze na stałą równowagi występuje iloraz stężeń produktów (w liczniku) i substratów (w mianowniku). W reakcjach kwasowo-zasadowych (np. dysocjacja, hydroliza) pomija się w niej cząsteczki wody z równania danej reakcji.

Kwas Brönsteda to substancja, która może oddać proton. Funkcje tylko kwasu pełni drobina, która może oddać proton, ale nie ma żadnej możliwości przyjęcia dodatkowego kationu H⁺, w tym wypadku jest to tylko H₃O⁺.