a) Ba(OH)₂

$\mathrm{Ba}(\mathrm{OH}){}_2\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }\mathrm{Ba}{}^{2+}+2\mathrm{OH}{}^{-}$

b) K₃PO₄

$\mathrm{K}{}_3\mathrm{PO}{}_4\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }3\mathrm{K}{}^{+}+\mathrm{PO}{}_4{}^{3-}$

c) NaOH

$\mathrm{NaOH}\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }\mathrm{Na}{}^{+}+\mathrm{OH}{}^{-}$

d) HBr

$\mathrm{HBr}\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }\mathrm{H}{}^{+}+\mathrm{Br}{}^{-}$

e) SrCl₂

$\mathrm{SrCl}{}_2\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }\mathrm{Sr}{}^{2+}+2\mathrm{Cl}{}^{-}$

f) H₃PO₄

$\mathrm{H}{}_3\mathrm{PO}{}_4\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\rightleftarrows }\mathrm{H}{}^{+}+\mathrm{H}{}_2\mathrm{PO}{}_4{}^{-}$
$\mathrm{H}{}_2\mathrm{PO}{}_4{}^{-}\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\rightleftarrows }\mathrm{H}{}^{+}+\mathrm{HPO}{}_4{}^{2-}$
$\mathrm{H}{}_2\mathrm{PO}{}_4{}^{-}\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\rightleftarrows }\mathrm{H}{}^{+}+\mathrm{PO}{}_4{}^{3-}$

g) FeSO₄

$\mathrm{FeSO}{}_4\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }\mathrm{Fe}{}^{2+}+\mathrm{SO}{}_4{}^{2-}$

h) K₂SO₄ 

$\mathrm{K}{}_2\mathrm{SO}{}_4\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }2\mathrm{K}{}^{+}+\mathrm{SO}{}_4{}^{2-}$

 

---

Wyjaśnienie:

Kwasy dysocjują z wydzieleniem jonu H⁺ i anionu reszty kwasowej.

Wodorotlenki dysocjują z wydzieleniem kationu metalu i anionów wodorotlenkowych OH^-.

Sole dysocjują na kation metalu (lub kation amonowy) i anion reszty kwasowej. Ładunek kationu metalu i anionu reszty kwasowej jest równy ich wartościowościom. Wartościowość reszty kwasowej wynosi tyle samo co liczba atomów wodoru w kwasie od którego pochodzi.

Równania dysocjacji słabych kwasów i słabych zasad piszemy z użyciem strzałek skierowanych w 2 strony.

W przypadku kwasów zawierających co najmniej 2 atomy wodoru możemy zapisać dysocjację etapową