1.	Wśród anionów obecnych w wodzie oceanicznej największe stężenie mają jony chlorkowe, a w wodach śródlądowych - jony wodorowęglanowe.	P	F
2.	Gotowanie wody słodkiej powoduje obniżenie jej mineralizacji, ale gotowanie oceanicznej nie obniża jej zasolenia.	P	F
3.	Gotowanie wody słodkiej prowadzi do całkowitego usunięcia z niej jonów wapnia i magnezu.	P	F

 

---

Wyjaśnienie:

Woda oceaniczna (tzw. woda słona) zawiera duże ilości rozpuszczonej w niej soli NaCl - aniony chlorkowe mają w niej największe stężenie ze wszystkich jonów. Zasolenie wody słodkiej jest zdecydowanie niższe. Jonem, który występuje w niej w największym stężeniu jest anion wodorowęglanowy.

Gotowanie wody słodkiej prowadzi do usunięcia twardości przemijającej (wodorowęglanowej), natomiast nie eliminuje twardości nieprzemijającej, wynikającej z obecności innych rozpuszczonych soli wapnia i magnezu. W wyniku wytrącania się kamienia kotłowego usuwane są jony wodorowęglanowe oraz kationy wapnia i magnezu, co prowadzi do obniżenia mineralizacji wody.