1) 1-molowy wodny roztwór kwasu arsenowego(III) ma [a] niższe / [b] wyższe pH od 1-molowego wodnego roztworu kwasu arsenowego(V). Wynika to z tego, że dodatkowy atom tlenu w reszcie kwasu H₃AsO₄ [c] zwiększa / [d] zmniejsza polaryzację wiązań H–O, co [e] sprzyja / [f] nie sprzyja bardziej wydajnej dysocjacji kwasu.

2) Wodny roztwór soli potasowej kwasu arsenowego(V) ma odczyn [a] kwasowy / [b] zasadowy, w którym fenoloftaleina [c] pozostaje bezbarwna / [d] przyjmuje malinowe zabarwienie.

 

---

Wyjaśnienie:

Im większa stała dysocjacji kwasu tym mocniejszy jest kwas, dlatego kwas arsenowy(V) (K_a = 6,5⋅10^-3) jest silniejszy od kwasu arsenowego(III) (K_a = 5,9⋅10^-10). 

Arsenian(V) potasu dysocjuje w wodzie zgodnie z równaniem:

$\mathrm{K}{}_3\mathrm{AsO}{}_4\stackrel{\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}}{\to }3\mathrm{K}{}^{+}+\mathrm{AsO}{}_4{}^{3-}$

Kationy potasu pochodzą od mocnej zasady KOH, która dysocjuje w 100%, więc nie ulegają procesowi hydrolizy. Inaczej jest z kationami arsenowymi(V), które ulegają temu procesowi zgodnie z równaniem:

$\mathrm{AsO}{}_4{}^{3-}+\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}\rightleftarrows \mathrm{HAsO}{}_4{}^{2-}+\mathrm{OH}{}^{-}$

W wyniku czego odczyn jego soli jest zasadowy, a fenoloftaleina przyjmuje w nim malinowe zabawienie.