1) Spalając żelazo w tlenie nie można otrzymać tlenku żelaza(II). W wyniku tej reakcji powstaje przede wszystkim tlenek mieszany - tlenek żelaza(II) diżelaza(III) Fe₃O₄ (FeO⋅Fe₂O₃). - PRAWDA

2) W wyniku rozkładu termicznego substancji stałej o barwie bladozielonej otrzymano czarny proszek. Substancją poddaną rozkładowi mógł być wodorotlenek żelaza(II). - PRAWDA

3) Kation żelaza(II) Fe²⁺ ma większą liczbę walencyjnych elektronów niesparowanych niż ma kation żelaza Fe³⁺. - FAŁSZ

 

---

Wyjaśnienie:

Pierwsze dwa zdania opisują charakterystyczne właściwości żelaza i jego związków. Rzeczywiście w wyniku spalania żelaza w tlenie głównym produktem jest tlenek mieszany:

$3\mathrm{Fe}+2\mathrm{O}{}_2\to \mathrm{Fe}{}_3\mathrm{O}{}_4$

A rozkład termiczny bladozielonego wodorotlenku żelaza(II) prowadzi do otrzymania czarnego tlenku żelaza(II):

$\mathrm{Fe}(\mathrm{OH}){}_2\stackrel{\mathrm{T}}{\to }\mathrm{FeO}+\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}$

Liczba elektronów w obojętnym atomie jest równa liczbie atomowej Z danego pierwiastka - dla żelaza: Z = 26.

Podpowłoki w zapisie konfiguracji elektronowej zapełniamy maksymalnie elektronami w następującej kolejności:

1s   2s   2p   3s   3p   4s   3d   4p   5s   4d   5p   6s   4f   5d   6p   7s   5f   6d   7p

przy czym maksymalna liczba elektronów na danej podpowłoce wynosi:

Symbol podpowłoki	Maksymalna liczba elektronów
s	2
p	6
d	10
f	14

Konfiguracja elektronowa dla atomu żelaza to:

₂₆Fe: 1s²2s²2p⁶3s²3p⁶4s²3d⁶

Pogrubiono część walencyjną. Podczas jonizacji atom traci elektrony w pierwszej kolejności z powłoki najdalej oddalonej od jądra, w tym przypadku jest to podpowłoka 4s. Poniżej znajdują się zapisy konfiguracji elektronowej kationów Fe²⁺ i Fe³⁺ oraz zapis graficzny ich części walencyjnych:

₂₆Fe²⁺: 1s²2s²2p⁶3s²3p⁶3d⁶

₂₆Fe³⁺: 1s²2s²2p⁶3s²3p⁶3d⁵

Kation żelaza(II) ma mniej walencyjnych elektronów niesparowanych od kationu żelaza(III).