Zacznijmy od wyznaczenia punktów, które umożliwią nam narysowanie wykresu. Energia substratów na początku doświadczenia jest podana w zadaniu i wynosi 120 kJ. Daje to nam punkt (0,120) - gdzie współrzędną x jest czas podawany w sekundach, a współrzędną y jest energia podawana w kJ.

Drugi punkt będzie dotyczył kompleksu aktywnego SP₁, który układ osiąga w 2 sekundzie przebiegu reakcji. Jego energia aktywacji wynosi 80kJ, więc w momencie jego uzyskania układ będzie miał energię o wartości 200 kJ. Punkt SP₁ ma więc współrzędne (2,200). 

Następnie w układzie pojawi się produkt pośredni, który jest efektem reakcji egzotermicznej, w wyniku której wartość energii układu spadnie do 40 kJ (energia produktu przejściowego). Produkt przejściowy pojawia się w 4 sekundzie prowadzenia reakcji, a więc współrzędne punktu PP to (4,40).

Drugi kompleks aktywny pojawia się w 5 sekundzie reakcji, a jego energia aktywacji wynosi 20 kJ. W takim wypadku sumaryczna ilość energii 2 kompleksu aktywnego (SP₂) wynosi 40kJ+20kJ = 60kJ. Daje nam to współrzędne punktu SP₂ (5,60).

Ostatnim punktem jest stan równowagi osiągany w 6 sekundzie trwania procesu, dla którego wartość energii produktów wynosi 20kJ. Daje nam to współrzędne ostatniego punktu (prostej, zaczynającej się od punktu) o współrzędnych: (6,20).

Tabela, która zbiera powyższe wartości znajduje się poniżej:

czas trwania procesu [s]	energia układu [kJ]
0	120
2	200
4	40
5	60
6	20

 

Wykres z podpisanymi punktami i przedziałami ilustrującymi odpowiednie efekty termiczne znajduje się poniżej:

Efekt termiczny I etapu reakcji (ΔH₁) zaznaczamy od początkowej energii substratów do energii produktu pośredniego (PP). Efekt termiczny II reakcji (ΔH₂) zaznaczamy od produktu pośredniego do końcowej energii substratów. Sumaryczny efekt termiczny reakcji (ΔH) to różnica między energiami substratów oraz produktów.

Energia aktywacji to różnica energii pomiędzy energią substratów i energią kompleksu aktywnego dla danego procesu.