Schemat ogniwa:

b)

Anoda: blaszka roztwarza się, barwa roztworu staje się intensywniejsza.

Katoda: blaszka pokrywa się srebrzystą warstwą

 

---

Wyjaśnienie:

$E_{\mathrm{Ni}{}^{2+}|\mathrm{Ni}}^o=-0,257\mathrm{V}$
$E_{\mathrm{Zn}{}^{2+}|\mathrm{Zn}}^o=-0,762\mathrm{V}$
$E_{\mathrm{Pb}{}^{2+}|\mathrm{Pb}}^o=-0,126\mathrm{V}$

Anoda to półogniwo o niższej wartości potencjału, a katoda to półogniwo o wyższej wartości potencjału. Skoro półogniwo Ni²⁺/Ni, ma pełnić rolę anody, to drugie półogniwo musi mieć wyższą wartość potencjału. Spośród półogniw Pb²⁺/Pb i Zn²⁺/Zn, tylko to pierwsze ma wyższą wartość potencjału niż Ni²⁺/Ni, zatem będzie pełnić rolę katody w tym ogniwie.

Podczas pracy ogniwa, na anodzie zachodzi utlenianie, zatem blaszka niklowa roztwarza się. Jony Ni²⁺ mają w roztworach wodnych kolor zielony, dlatego barwa roztworu staje się coraz intensywniejsza w miarę pracy ogniwa.

Na katodzie zachodzi proces redukcji jonów Pb²⁺ zawartych w roztworze. Ołów osadza się na blaszce tworząc srebrzystą warstwę.