Ocenę prawdziwości podanych zdań zawarto w poniższej tabeli:

1.	W stanie podstawowym tylko 6 elektronów atomu pierwiastka X jest opisanych główną liczbą kwantową n równą 2.	P	F
2.	Żaden elektron atomu pierwiastka X w stanie powystawowym nie jest opisany poboczną liczbą kwantową l równą 2.	P	F

 

 

---

Wyjaśnienie:

Liczba elektronów w atomie obojętnym równa jest liczbie protonów i liczbie atomowej pierwiastka, którą odczytamy z układu okresowego pierwiastków.

Następnie rozmieszczamy wszystkie elektrony na podpowłokach elektronowych zgodnie z ich wzrastającą energią, czyli w następującej kolejności:

$1s,2s,2p,3s,3p,4s,3d,4p,5s,4d,5p,6s,4f,5d,6p,7s,5f,6d,7p$

Powłoka elektronowa to  zbiór stanów kwantowych opisanych tą samą wartością głównej liczby kwantowej n.

Podpowłoka elektronowa to zbiór stanów kwantowych opisanych takim samym zestawem dwóch liczb kwantowych: głównej (n) i pobocznej (l).

Poziom orbitalny to zbiór stanów kwantowych opisanych takim samym zestawem trzech liczb kwantowych: głównej (n), pobocznej (l) i magnetycznej (m). Każda "klatka" (kwadrat) w zapisie graficznym obrazuje jeden poziom orbitalny.

 

Siedem orbitali pierwiastka X:

W obojętnym atomie liczba elektronów jest równa liczbie protonów w jądrze. Na podstawie zapisanej powyższej konfiguracji elektronowej możemy policzyć liczbę wszystkich elektronów - jest ich 13. Pierwiastkiem o liczbie atomowej równej 13 jest glin (Al).

Główną liczbą kwantową n = 2 jest opisywane 8 elektronów (wszystkie elektrony z orbitali 2s i 2p).

Poboczna liczba kwantowa (l) określa kształt orbitalu i przyjmuje wartości: od 0 do n-1.

Gdy:

l = 0 → podpowłoka s,

l = 1 → podpowłoka p,

l = 2 → podpowłoka d,

l = 3 → podpowłoka f, itd.

Żaden elektron glinu nie znajduje się w podpowłoce d.