a)
| Pierwiastek | Symbol chemiczny | Numer grupy | Symbol bloku konfiguracyjnego |
| E1 | Se | 16 | p |
| E2 | Cr | 6 | d |
b)
| Pierwiastek | Pełna konfiguracja elektronowa | Konfiguracja skrócona |
| Se | ||
| Cr |
c) Liczbę elektronów niesparowanych na ostatniej powłoce obu pierwiastków chemicznych uzasadnia reguła Hunda.
Wyjaśnienie:
Pierwiastek E1 leży w 4. okresie układu, a jego elektrony walencyjne są rozmieszczone na dwóch podpowłokach elektronowych. Najkorzystniej energetycznie będzie, gdy te elektrony zajmą podpowłoki 4s i 4p.
Pierwiastek ten posiada 6 elektronów walencyjnych, zatem ich konfiguracja to: 4s2 4p4. Wynika z tego, że leży on w bloku konfiguracyjnym p, 16 grupy - jest to selen, Se.
Pierwiastek E2 również leży w 4. okresie układu, lecz jego 6 elektronów walencyjnych jest rozłożone na podpowłoce 3d i powłoce 4.
Zatem ich konfiguracja to: 3d5 4s1. Wynika z tego, że leży on w bloku konfiguracyjnym d, 6 grupy - jest to chrom, Cr.
Chrom w swojej konfiguracji posiada promocje elektronową. Dlatego podpowłoka 3d posiada 5, a nie 6 elektronów, gdyż jeden elektron przeskoczył na podpowłokę 4s.
Reguła Hunda:
Orbitale o takiej samej energii (np. wszystkie trzy orbitale podpowłoki p) zajmowane są po kolei, z jednakową orientacją spinu (strzałki) oraz w taki sposób, aby liczba niesparowanych elektronów była możliwie największa. Pary elektronów tworzą się dopiero po zajęciu przez pojedyncze elektrony wszystkich orbitali danej podpowłoki.
Wiktor Krawczyk
Nauczyciel chemii
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

