Symbol chemiczny pierwiastka E₁ - Te 

Numer grupy: 16 

Symbol bloku konfiguracyjnego: p 

 

Symbol chemiczny pierwiastka E₂ - Mo  

Numer grupy: 6 

Symbol bloku konfiguracyjnego: d 

 

Konfiguracje elektronowa telluru  - schemat klatkowy: 

Skrócona konfiguracje telluru: 

${}_{52}Te:\left[Kr\right]5s^{2}5p^4$  

Numer powłoki elektronowej: 5 

Symbol powłoki elektronowej: O 

Symbol podpowłoki: p

 

Konfiguracje elektronowa molibdenu - schemat klatkowy: 

Skrócona konfiguracja molibdenu: 

${}_{42}Mo:\left[Kr\right]5s^{1}4d^5$   

Numer powłoki elektronowej 5 

Symbol powłoki elektronowej: O  

Symbol podpowłoki: d

 

Reguła elektronów niesparowanych odnosi się do reguły Hunda, która mówi, że atom w stanie podstawowym ma możliwie największą liczbę elektronów niesparowanych - pary elektronów w danej podpowłoce elektronowej tworzą się dopiero po zapełnieniu wszystkich poziomów orbitalnych przez elektrony niesparowane. 

---

Wyjaśnienie:

Pierwiastek E₁ leży w 5 okresie układu, zatem ma 5 powłok elektronowych (K, L, M, N, O).

Elektrony walencyjne są rozmieszczone na dwóch podpowłokach powłoki O, zatem energetycznie korzystnie będą to podpowłoki s i p. 

Na ostatniej, piątej powłoce ma 6 elektronów. Świadczy to o konfiguracji elektronów walencyjnych: 5s² 5p⁴.

Pierwiastek ten należy do bloku konfiguracyjnego p.

Sumując elektrony walencyjne i dodając 10 otrzymujemy numer grupy - 2 + 4 + 10 = 16. Pierwiastek E₁ jest tellur, Te. 

 

Pierwiastek E₂ również leży w 5 okresie układu oraz jego elektrony walencyjne rozmieszczone są na powłokach 4 i 5.

Na ostatniej, piątej powłoce i podpowłoce elektronowej 4d ma w sumie 6 elektronów walencyjnych. Zgodnie z regułą Hunda elektrony muszą zająć najpierw podpowłokę 4d, a następnie 5s. Świadczy to o konfiguracji elektronów walencyjnych: 4d⁵ 5s¹.

Pierwiastek ten należy do bloku konfiguracyjnego d.

Pierwiastek E₂ leży zatem w 6 grupie układu okresowego i jest nim molibden, Mo.

 

Reguła Hunda:

Orbitale o takiej samej energii (np. wszystkie trzy orbitale podpowłoki p) zajmowane są po kolei, z jednakową orientacją spinu (strzałki) oraz w taki sposób, aby liczba niesparowanych elektronów była możliwie największa. Pary elektronów tworzą się dopiero po zajęciu przez pojedyncze elektrony wszystkich orbitali danej podpowłoki.