Wartości potencjałów standardowych półogniw odczytujemy z szeregu elektrochemicznego metali: 

$E_{Z{n}^{2+}\mid Zn}^0=-0,76\mathrm{V}$  

$E_{N{i}^{2+}\mid Ni}^0=-0,26\mathrm{V}$    

 

Schemat ogniwa: 

$\left(-\right)Zn\left|Z{n}^{2+}\right|\left|N{i}^{2+}\right|Ni\left(+\right)$   

 

Równania reakcji zachodzących na półogniwach: 

Anoda:  $\mathrm{Zn}\to \mathrm{Zn}{}^{2+}+2\mathrm{e}{}^{-}$

Katoda:  $\mathrm{Ni}{}^{2+}+2\mathrm{e}{}^{-}\to \mathrm{Ni}$

 

---

Wyjaśnienie:

 

To w którym półogniwie będzie zachodzić utlenianie, a w którym redukcja zależy od standardowych potencjałów standardowych W półogniwie o niższym potencjale, nazywanym anodą, zachodzi utlenianie, a w półogniwie o wyższym potencjale, nazywanym katodą, zachodzi redukcja. 

W ogniwie cynkowo-niklowym półogniwo cynkowe ma niższy potencjał, dlatego pełni rolę anody - zachodzi na nim utlenianie cynku do kationów Zn²⁺. Półogniwo niklowe pełni natomiast rolę katody - zachodzi na nim redukcja jonów Ni²⁺ do metalicznego niklu

Schemat ogniwa zapisujemy od anody do katody. Anoda to półogniwo o niższym potencjale (zachodzi na nim utlenianie), a katoda to półogniwo o wyższym potencjale (zachodzi na nim redukcja). Potencjały półogniw można sprawdzić w tablicach maturalnych. W zapisie schematu ogniwa | oznacza granice faz (np. stały metal i ciekły roztwór), a || oznacza klucz elektrolityczny, czyli szklaną rurkę wypełnioną odpowiednim roztworem (najczęściej KCl) łączącą oba półogniwa.