a) lampy karbidowe

Lampy zwane karbidówkami składały się z dwóch metalowych zbiorników, które były umieszczone jeden nad drugim. W dolnym zbiorniku był karbid, natomiast w górnym woda. Z dolnego zbiornika (z karbidem) wychodziła rurka zakończona palnikiem, natomiast w górnym zbiorniku (z wodą) w dnie był mały otworek, przez który woda kapała na karbid. Kapiąca na karbid woda powodowała wydzielanie się acetylenu, który wydostawał się rurką do palnika, który następnie zapalano.

 

b) poliacetylen

W latach 70 XX w. trzech naukowców (H. Shirakawa, A. G. MacDiarmid oraz A. J. Heeger) dokonało odkrycia właściwości przewodzących poliacetylenu. Wykazali oni, że poliacetylen poddany działaniu par fluorowców (bromu lub jodu) powoduje wzrost przewodnictwa elektrycznego - wartości przewodnictwa tego związku sięgają wartości charakterystycznych dla metali. Za odkrycie i wkład w rozwój badań polimerów przewodzących naukowcy Ci w 2000 r. otrzymali Nagrodę Nobla.

Tak uzyskane materiały przewodzące o właściwościach plastiku są wykorzystywane w elektronice. Są to lekkie i stosunkowo trwałe materiały, które dodatkowo przewodzą prąd elektryczny. Właściwości te wykorzystuje się do konstruowania małych i lekkich urządzeń elektronicznych, płyt głównych itp.