Ponieważ genom bakteryjny składa się jedynie z odcinków kodujących, to bakterie nie mają możliwości prowadzenia obróbki potranskrypcyjnej i wycinania intronów. Gdyby zatem zastosować I metodę i wprowadzić do komórki bakterii pełny ludzki gen, to do procesu translacji zostałby użyty mRNA zawierający także introny, co sprawiłoby, że nie otrzymano by prawidłowego białka. Zastosowanie metody II pozwala na wprowadzenie odcinka ludzkiego DNA zawierającego tylko eksony, dzięki czemu możliwa jest ekspresja tego genu.