U prymitywnych organizmów zamieszkujących środowisko wodne oraz glebę istotne było jedynie określenie tego czy jest jasno czy ciemno. Do rozróżnienia takiego w zupełności wystarczały oczy proste będące płaskim skupiskiem fotoreceptorów. Wraz z rozwojem organizmów i wzrostem ich aktywności konieczne stało się określanie również kierunku padania światła, co doprowadziło do wykształcenia oczu kubkowych. Wyjście zwierząt na ląd i prowadzenie tam przez nie aktywnego życia spowodowało, że samo określanie ilości i kierunku światła stało się niewystarczające, gdyż w środowisku lądowym zwierzęta zaczęły natrafiać na liczne przeszkody. Powstała zatem konieczność rozróżniania kształtów, kolorów, oceniania odległości itd., co poskutkowało ewolucją wysoce zorganizowanych oczu pęcherzykowych.