Środowisko lądowe jest mniej zasobne w niezbędną do życia wodę, dlatego rośliny wychodząc na ląd musiały wykształcić mechanizmy zabezpieczające je przez nadmiernymi stratami wody. Wykształcenie tkanki okrywającej pozwoliło na ograniczenie i regulację strat wody z rośliny w przebiegu parowania, co umożliwiło opanowanie niekorzystnego pod tym względem środowiska lądowego.